مي گويند در زمانهاي دور پسري بود كه به اعتقاد پدرش هرگز نمي توانست با دستانش كار با ارزشي انجام دهد. اين پسر هر روز به كليسايي در نزديكي محل زندگي خود مي رفت و ساعتها به تكه سنگ مرمر بزرگي كه در حياط كليسا قرار داشت خيره مي شد و هيچ نمي گفت. روزي شاهزاده اي از كنار كليسا عبور كرد و پسرك را ديد كه به اين تكه سنگ خيره شده است و هيچ نمي گويد. از اطرافيان در مورد پسر پرسيد. به او گفتند كه او چهار ماه است هر روز به حياط كليسا مي آيد و به اين تكه سنگ خيره مي شود و هيچ نمي گويد.

شاهزاده دلش براي پسرك سوخت. كنار او آمد و آهسته به او گفت: «جوان، به جاي بيكار نشسستن و زل زدن به اين تخته سنگ، بهتر است براي خود كاري دست و پا كني و آينده خود را بسازي.»

پسرك در مقابل چشمان حيرت زده شاهزاده، مصمم و جدي به سوي او برگشت و در چشمانش خيره شد و محكم و متين پاسخ داد: «من همين الان در حال كار كردن هستم!» و بعد دوباره به تخته سنگ خيره شد.

شاهزاده از جا برخاست و رفت. چند سال بعد به او خبر دادند كه آن پسرك از آن تخته سنگ يك مجسمه با شكوه از حضرت داوود ساخته است. مجسمه اي كه هنوز هم جزو شاهكارهاي مجسمه سازي دنيا به شمار مي آيد.

نام آن پسر «ميكل آنژ» بود! 

نجار پیری خود را برای بازنشسته شدن آماده می کرد. یک روز او با صاحبکار خود موضوع را درمیان گذاشت. پس از روزهای طولانی و کار کردن و زحمت کشیدن، حالا او به استراحت نیاز داشت و برای پیدا کردن زمان این استراحت میخواست تا او را از کار بازنشسته کنند.

صاحب کار او بسیار ناراحت شد و سعی کرد او را منصرف کند، اما نجار بر حرفش و تصمیمی که گرفته بود پافشاری کرد. سرانجام صاحب کار درحالی که با تأسف با این درخواست موافقت میکرد، از او خواست تا به عنوان آخرین کار، ساخت خانه ای را به عهده بگیرد.

نجار در حالت رودربایستی، پذیرفت درحالیکه دلش چندان به این کار راضی نبود. پذیرفتن ساخت این خانه برخلاف میل باطنی او صورت گرفته بود. برای همین به سرعت مواد اولیه نامرغوبی تهیه کرد و به سرعت و بی دقتی، به ساختن خانه مشغول شد و به زودی و به خاطر رسیدن به استراحت، کار را تمام کرد.

او صاحب کار را از اتمام کار باخبر کرد. صاحب کار برای دریافت کلید این آخرین کار به آنجا آمد. زمان تحویل کلید، صاحب کار آن را به نجار بازگرداند و گفت:

«این خانه هدیه ایست از طرف من به تو به خاطر سالهای همکاری!»

نجار، یکه خورد و بسیار شرمنده شد. در واقع اگر او میدانست که خودش قرار است در این خانه ساکن شود، لوازم و مصالح بهتر و تمام مهارتی که در کار داشت را برای ساخت آن بکار می برد. یعنی کار را به صورت دیگری پیش میبرد.

چهار دانشجو که به خودشان اعتماد کامل داشتند یک هفته قبل از امتحان پایان ترم به مسافرت رفتند و با دوستان خود در شهر دیگر حسابی به خوشگذرانی پرداختند. اما وقتی به شهر خود برگشتند متوجه شدند که در مورد تاریخ امتحان اشتباه کرده اند و به جای سه شنبه، امتحان دوشنبه صبح بوده است. بنابراین تصمیم گرفتند استاد خود را پیدا کنند و علت جا ماندن از امتحان را برای او توضیح دهند.

آنها به استاد گفتند: « ما به شهر دیگری رفته بودیم که در راه برگشت لاستیک خودرومان پنچر شد و از آنجایی که زاپاس نداشتیم تا مدت زمان طولانی نتوانستیم کسی را گیر بیاوریم و از او کمک بگیریم، به همین دلیل دوشنبه دیر وقت به خانه رسیدیم.».....استاد فکری کرد و پذیرفت که آنها روز بعد بیایند و امتحان بدهند. چهار دانشجو روز بعد به دانشگاه رفتند و استاد آنها را به چهار اتاق جداگانه فرستاد و به هر یک ورقه امتحانی را داد و از آنها خواست که شروع کنند...

آنها به اولین مسأله نگاه کردند که 5 نمره داشت.

سوال خیلی آسان بود و به راحتی به آن پاسخ دادند.....

سپس ورقه را برگرداندند تا به سوال 95 امتیازی پشت ورقه پاسخ بدهند که سوال این بود:

« کدام لاستیک پنچر شده بود؟»

نخستين طرح كشتي «رافائل» در سال 1958 ميلادي توسط ایتالیایی ها كشيده شد و رافائل به طول 276 متر و عرض 31 متر در کشور ایتالیا ساخته شد.

در كشتي رافائل 850 خروجي راديو تلفني ، 6 استخر شنا ( سه استخر براي بزرگسالان و سه استخر دیگر براي كودكان ساخته شده بود) ، 750 كابين( در هر كابين يك حمام و توالت شيك و لوكس كه با مرمرهاي ايتاليايي تزيين شده بود وجود داشت ) ، 18 آسانسور، 30 سالن اجتماعات ، تالار نمايشي با 500 صندلي و باشگاه هاي ژيمناستيك و پرورش اندام ساخته شده بود. 

در پاييز سال 1976 (پاييز 1355) محمد رضا شاه پهلوي به ايتاليايي ها اعلام كرد كه مي خواهد اين كشتي را بخرد تا آن را به محلي تبديل كند كه كارگران شركت نفت ، پرسنل نيروي دريايي و كارآموزان ارتش ايران در آنجا و در ايام تعطيلات و مرخصي شان استراحت كنند.

بالاخره در آذر ماه 1355 رافائل به ايران فروخته شد .

رافائل در سال 1965 تا 90 ميليون دلار نيز قيمت گذاري شده بود اما ايتاليايي ها به خاطر شرايط بحراني اقتصادي شان رافائل را كه حدود 45 ميليون دلار قيمت واقعي داشت به مبلغ ۲ ميليون دلار به ايران فروختند.

در بهار  1356 رافائل با50 خدمه ي ايتاليايي و با افزايش ظرفيت در حد سكناي 1800 نفر در بندر بوشهر پهلو گرفت .

با سقوط سلطنت محمدرضا شاه پهلوي خدمه ها و نيروهاي ايتاليايي رافائل را رها كرده و به کشورشان بازگشتند.

در روز پنجشنبه 26 آبان 1362 هواپيماهاي عراقي در بمباران خارگ و بوشهر کشتی رافائل را هدف موشك قرار داده و به آن آسيب جدي وارد كردند. تا حدي كه رافائل تا نيمه در آب هاي كم عمق ساحلي لنگرگاه بوشهر فرو رفت به همين دليل كشتي را توسط يك يدك كش1000 متر در كنار ساحل جابجا كردند. چيزي نگذشت كه يك كشتي باري به نام « ايران سلام» یا « ايران سيام » به صورت اتفاقي با کشتی برخورد كرد و به بدنه اش آسيب جدي رساند و رافائل كاملا در اعماق خليج فارس غرق شد.

در حال حاضر کشتی رافائل در ساحل بوشهر ديده نمي شود و زير7 متر آب ، در فاصله ي دو كيلومتري نيروگاه اتمي قرار گرفته است.

 برگرفته از :http://www.google.com

یک آکواریوم تهیه کنید و آن را با یک جدار شیشه ای شفاف دو قسمت کنید. حال دو آکواریوم با دیوار مشترک ایجاد نموده اید.یک اره ماهی و یک ماهی سفید تهیه کنید.( توجه داشته باشسد که اره ماهی،ماهی سفید را میخورد) اره ماهی در یک طرف و ماهی سفید را در طرف دیگر جدار شیشه ای قرار دهید.اره ماهی در یک آن به طرف ماهی سفید حمله می برد ولی سرش با تمام قدرت به جدار شیشه ای می خورد و درد می گیرد.لذا بر می گردد و مجدداً حمله می کند و این بار نیز سرش محکم به شیشه می خورد.اره ماهی پس از گذشت چند هفته دماغش آسیب می بیند و در نهایت یاد می گیرد که شکار ماهی سفید برابر است با درد و در نتیجه دیگر او را تعقیب نمی کند.اگر دیوار شیشه ای را بردارید اره ماهی برای بقیه عمرش در همان طرف آکواریوم باقی می ماند و در کمال رضایت از گرینگی می میرد و این در حالی است که ماهی سفید در چند سانتیمتری او در حال شنا کردن است.او اکنون محدوده خود را می شناسد و پا از آن فراتر نمی نهد.آیا داستان زندگی اره ماهی اسف انگیز به نظر می رسد ؟ در حقیقت این داستان یکایک انسانهاست.اره ماهی به خود می گوید : (من در اولین تجربه خود نهایت کوشش را کردم بنابر این حالا فقط در محدوده ی خود شنا می کنم ). 

ما انسان ها نیز می گوییم من یک بار در گذشته در مورد تحصیلات،ازدواج و حرفه ام بیشترین کوششم را کردم ... ما برای خود یک قفس شیشه ای می سازیم و آن را واقعیت می پنداریم.

برگرفته از کتاب: رازهای شاد زیستن

 اثر: اندرو متیوس

یک قالب یخ را که در منهای 30 درجه سانتیگراد منجمد شده است برداشته و شروع به حرارت دادن آن کنید.ملاحظه می کنید که تا مدتی در آن تغییری حاصل نمی شود.در واقع انرژی زیادی بدون هرگونه تغییر ظاهری صرف شده است.ولی ناگهان در صفر درجه سانتیگراد یخ ذوب شده و به آب تبدیل می شود .به حرارت دادن ادامه دهید.مجدداً انرژی صرف میشود لیکن تغییری به چشم نمی خورد.سپس در 100درجه سانتیگراد حباب ها ظاهر می شوند و آب به جوش می آید.

برگرفته از کتاب:رازهای شاد زیستن

 اثر: اندرو متیوس

دنیای کمپانی های بزرگ نیز در حال تغییر است به طوری که حتی کارشناسان هم دچار اشتباه می شوند.در سال 1927 آقای "هری وارنر" یکی از شرکای شرکت سینمایی برادران وارنر چنین گفت: ( کدام آدم عاقلی دوست دارد به حرف های هنر پیشگان گوش کند ).در سال 1942 آقای "توماس واتسن" رئیس شرکت آی.بی.ام گفت: ( من تصور میکنم در بازار جهانی فقط برای 5 دستگاه کامپیوتر تقاضا وجود داشته باشد ).در سال 1977 آقای "کن اولسن" رئیس شرکت دستگاه های دیجیتالی گفت:( دلیلی وجود ندارد که هر فرد یک کامپوتر در خانه اش داشته باشد. )

پس: آنچه که امروز صادق است ممکن است فردا صادق نباشد و آنچه امروز به درد می خورد ممکن است فردا کاری از پیش نبرد.